Wybierz Strona

Maksymalizatory w budowie sygnału essb

Maksymalizatory w budowie sygnału essb
Maksymalizatory w budowie sygnału essb
Zwiększenie wydajności nadajnika stacji radiowej

MAXIMIZER to ostatnia, ukończona wtyczka w naszej stacji cyfrowej. W tym artykule użyję informacji z izotope A. Z. Lukin z moimi dodatkami.

Ponieważ stworzyłem cały artykuł na ten temat, ponieważ ta wtyczka VST w naszej dziedzinie Radia ESSB jest w istocie najważniejszym sposobem generowania sygnału do wykorzystania mocy nadajnika 100%.

Chcę również zwrócić uwagę, jeśli używasz maksymalizatorów, będziesz musiał wyłączyć kompresję na transceire, aby uniknąć zniekształcenia sygnału. W rzeczywistości maksymaliści na poziomie oprogramowania, ale wyższej jakości tworzą kompresję sygnału. I nie zapomnij, jeśli urządzenie nadawczo-odbiorcze jest wyłączone kompresji urządzenie nadawczo-odbiorcze działa znacznie czystsze w konstrukcji sygnału. Każda sprężarka nadawczo-odbiorcza zwiększa hałas kanału dźwiękowego. Maksymalizator komputera wykonuje kompresję, ale nie zwiększa szumu kanału.

Celem powołania – bez względu na to, jaki głos jest nadawanie do mikrofonu, na profesjonalnej stacji AM lub FM – przy wejściu do nadajnika jest eteryczny p
rocesor.Jego główną funkcją – jak najwięcej, aby zmniejszyć współczynnik szczytowy sygnału, w celu zwiększenia wydajności wykorzystania mocy nadajnika!

Maximizer (digital peak limiter) to dynamiczne urządzenie przetwarzające, które zwiększa poziom sygnału dźwiękowego podczas masteringu lub nadawania. Czasami maksymalizatory są inne rodzaje urządzeń, takich jak psychoakustyczne przetwarzania typu BBE Sonic Maximizer – nie będziemy ich tutaj brać pod uwagę. Poznamy zasady dynamicznego przetwarzania urządzeń i porównamy niektóre popularne modele maksymalizacji oprogramowania.

Głośność i poziomy

Głośność dźwięku zależy nie tylko od poziomu dźwięku (lub ciśnienia akustycznego), ale także od jego kompozycji spektralnej-czasowej. Jeśli saldo częstotliwości fonogramu jest już zdefiniowane i niepożądane jest jego zmiana, aby zwiększyć głośność fonogramu, musisz podnieść poziom sygnału. Po co zwiększać głośność? Są ku temu dwa powody. Po pierwsze, głośna muzyka często wydaje się „piękna” niż cicha i przyciąga większą uwagę. Dlatego większość producentów stara się jak najlepiej zwiększyć poziom fonogramu podczas masteringu: ponieważ może to zależeć od jego sukcesu handlowego. Drugim powodem zwiększenia głośności jest chęć jak największego zwiększenia zakresu dynamiki nośnika audio, niezależnie od tego, czy jest to płyta CD, czy taśma analogowa. Ważne jest również, aby w pełni wykorzystać zakres dynamiki urządzenia odtwarzającego, aby nagrywanie nie zatonęło w hałasie.

Podczas nagrywania dźwięku, media zwykle ograniczają ilość przeciążenia do najwyższego poziomu sygnału, a nie jego średniej kwadratowej mocy (jest to nieco uproszczony, ale zbliżony do rzeczywistości model dla większości analogowych i cyfrowych nośników dźwięku). Stosunek szczytowego poziomu fonogramu do jego średniego poziomu (RMS) nazywany jest współczynnikiem szczytowym (współczynnik grzebienia, współczynnik krzyżowy). Fala prostokątna (meander) ma pojedynczy współczynnik szczytowy 0 dB. Współczynnik szczytowy sinusoidy wynosi 3 dB. Fonogramy o szerokiej dynamice lub ostrych pikach mają wysoki współczynnik szczytowy (20 dB lub więcej) i wysoce skompresowane fonogramy – niski współczynnik szczytowy (10…15 dB). Oczywiste jest, że przy ograniczonej mocy szczytowej fonogram o mniejszym współczynniku szczytowym może osiągnąć większą objętość. W celu zmniejszenia współczynnika szczytowego fonogramu jest on przekazywany przez urządzenia przetwarzania dynamicznego (rysunek. 1). Rówmy się na ich jak działają.

Maksymalizatory w budowie sygnału essb
Fig. 1. Fonogram przed dynamicznym przetwarzaniem i po. Zmniejszenie współczynnika szczytowego. Clippering nie jest tutaj, a dźwięk jest całkiem do przyjęcia dla nadawania radiowego.

Urządzenia do przetwarzania dynamicznego

Głównymi urządzeniami do pracy z poziomami fonogramów są urządzenia do przetwarzania dynamicznego. Zasada tych urządzeń jest analiza poziomu sygnału audio, które wchodzą i zmienić ten poziom przez niektóre prawa. Głównymi parametrami dynamicznych urządzeń przetwarzania są charakterystyka transmisji oraz czas ataku/regeneracji.

Charakterystyką transmisji (nie mylić z charakterystyką amplitudy i częstotliwości) jest zależność pożądanego poziomu wyjściowego dźwięku od poziomu wejściowego. Zgodnie z charakterystyką transmisji, dynamiczne urządzenie przetwarzania określa współczynnik wzmocnienia, który musi być stosowany do sygnału wejściowego w danym momencie. Przykład charakterystyki transmisji jest pokazany na zdjęciu. 2. To dynamiczne urządzenie przetwarzania jest nazywane sprężarką; przechodzi bez zmian dźwięki z amplitudą do -20 dB i zmniejsza amplitudę wszystkich dźwięków powyżej -20 dB. W ten sposób sprężarka sprawia, że głośne dźwięki są cichsze, zawężając zakres dynamiki fonogramu.

Maksymalizatory w budowie sygnału essb
Fig. 2. Przekładnia sprężarki. Próg wynosi -20 dB, stopień kompresji wynosi 2:1.

Złamanie charakterystyki transmisji nazywa się kolanem. Poziom wejścia odpowiadający kolanu jest nazywany progiem. Kąt charakterystyki transmisji powyżej progu określa stopień kompresji (stosunek, stopień kompresji). Stopień kompresji 2:1 oznacza, że jeśli poziom wejściowy wzrośnie o 2 dB powyżej progu, poziom wyjściowy wzrośnie tylko o 1 dB. Jeśli szybkość kompresji jest jedna, poziom dźwięku nie zmieni się po przejściu przez urządzenie. Jeśli dąży do nieskończoności, urządzenie ograniczy amplitudę dźwięku wyjściowego do progu. Urządzenia te są nazywane ogranicznikami, ograniczają zakres dynamiczny. Jeśli szybkość kompresji jest mniejsza niż jeden, takich jak 1:1.5, oznacza to, że gdy poziom wejścia przekracza próg, urządzenie podniesie poziom wyjściowy w porównaniu do poziomu wejściowego. Urządzenia te są nazywane wyzyskiwaczy, rozszerzają zakres dynamiki. Istnieją inne rodzaje dynamicznych urządzeń przetwarzania: bramy, daqers, leveers, itp., z ich specyficznych cech transmisji i parametrów wydajności.

Czasami charakterystyka transmisji jest wygładzone tak, że nie ma ostrych kątów (Rysunek. 3). Ten tryb nazywa się miękkim kolanem lub miękkim progiem. Sprężarka z miękkim progiem zaczyna nieznacznie zmniejszać poziom sygnału, zanim osiągnie próg.

Maksymalizatory w budowie sygnału essb
Fig. 3. Próg miękki.

Pracę urządzenia przetwarzania dynamicznego można opisać jako następujący schemat. Urządzenie monitoruje poziom wejścia i dostosowuje poziom wyjściowy, tj. stosuje się do sygnału wejściowego pewną amplitudę (współczynnik wzmocnienia), które zmieniają się w czasie. Aby uzyskać dobry dźwięk sygnału wynikowego, należy spełnić kilka warunków. Najważniejsze z nich jest to, że zgięcie amplitudy powinno być gładkie, bez pęknięć i, jeśli to możliwe, bez załamań. Rzeczywiście, jeśli koperta amplitudy ma pęknięcia, dźwięk wyjściowy będzie miał również wybuchy w postaci fali, słyszalne jak kliknięcia i trzaski. Załamania w amplitudzie otaczające również do zniekształceń wyjściowych.

Istnieją dwa parametry do wygładzania amplitudy urządzeń przetwarzania dynamicznego: czas ataku, czas wyzwalania i czas odzyskiwania (zwolnienie). Określają one prędkość, z jaką urządzenie reaguje na zmiany na poziomie wejścia. Czas ataku pokazuje, jak długo urządzenie reaguje na przekroczenie progu (ataku), a czas odzyskiwania pokazuje, jak długo urządzenie reaguje na powrót poziomu wejścia do progu.

Maksymalizatory w budowie sygnału essb
Fig. 4. Dźwięk przed i po obróbce sprężarki.

Niech sprężarka najpierw wejdzie słaby sygnał, który nie przekracza progu, a następnie atak, który przekracza próg (Rysunek). 4). Zgodnie z charakterystyką transmisji, sprężarka musi przegapić słaby sygnał bez zmian, a poziom głośnego sygnału (atak) – osłabić. Czas ataku wskazuje, jak długo sprężarka zmieni współczynnik wzmocnienia z pojedynczej na wynikową, przepisaną skrzynię biegów. Jeśli po głośnym sygnale poziom wejścia ponownie spadnie poniżej progu, sprężarka przechodzi do etapu odzyskiwania i ponownie zwiększa współczynnik wzmocnienia do jednego. Czas, w którym współczynnik zysku powróci do jednej wartości i będzie czasem odzyskania.

Czas ataku i odzyskiwania może się różnić w zależności od producenta. W niektórych urządzeniach czas odzyskiwania nie jest rozumiany jako pełny czas zwrotu czynnika zysku, ale czas jego powrotu, powiedzmy, do połowy drogi powrotnej. Często współczynnik zysku powraca do pierwotnej wartości eksponatu, w którym to przypadku tylko druga definicja ma sens. W niektórych urządzeniach czas ataku jest ustawiany według szybkości, z jaką zmienia się współczynnik wzmocnienia (dB/s) lub odwrotnie, czas, w którym współczynnik wzmocnienia zmieni się o 6 dB.

Czas ataku i czas odzyskiwania są mierzone w milisekundach i mogą się znacznie różnić w zależności od różnych urządzeń przetwarzania dynamicznego i w zależności od określonych zadań. Na przykład w sprężarkach zwykle czas ataku wynosi około 10… 100ms, a typowy czas odzyskiwania wynosi około 100 … 1000ms. Oczywiste jest, że im dłuższy czas ataku i regeneracji, tym wolniej będzie się zmieniać w czasie, tym gładsza będzie. Jednak w krótkim czasie ataku sprężarka przegapi krótkie ataki, które przekraczają próg, ponieważ nie będzie miał czasu, aby na nie zareagować. Może to być niepożądane, na przykład dla ograniczników.

Inną opcją w procesorach dynamicznych jest opóźnienie wydania lub opóźnienie wstrzymania. To ustawienie ustawia czas, przez który rozpoczyna się etap odzyskiwania po spadku poziomu wejścia poniżej progu. Innymi słowy, ta opcja pozwala odroczyć odzyskiwanie na chwilę. Może to być przydatne, gdy przekracza próg w sygnale iść okresowo, jeden po drugim. W takim przypadku opóźnienie odzyskiwania pomoże uniknąć ciągłego przełączania sprężarki między trybami ataku i odzyskiwania oraz zmniejszyć rozpad koperty amplitudy.

Teraz o tym, jak urządzenia przetwarzania dynamicznego określają poziom sygnału wejściowego. Odbywa się to zwykle na jeden z dwóch sposobów i jest podobne do funkcjonowania wskaźników poziomu: szczytowego i średniego kwadratu. Pierwszym sposobem jest wykrycie natychmiastowych szczytów w sygnale wejściowym. Drugim jest uśrednianie mocy w czasie, tj. obliczenia RMS. Metoda szczytowa jest często stosowana w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością, gdzie konieczne jest ograniczenie wartości szczytowych sygnału do pewnego progu (na przykład przed wydaniem sygnału do linii radiowej lub nagraniem na płycie CD). Program RMS jest powszechnie stosowany w sprężarkach w celu dostosowania głośności dźwięku w miarę jego użycia. głośność jest bardziej związana ze średnią kwadratową niż z mocą szczytową.

Moc szczytowa przekracza RMS, co należy wziąć pod uwagę podczas konfigurowania urządzenia. Oczywiste jest również, że obliczanie mocy RMS wymaga pewnego przedziału czasu, aby zintegrować zasilanie, a zatem czas reakcji urządzenia na zmiany wejściowe może nie być znacznie mniejszy niż ten czas integracji. Innymi słowy, sprężarka RMS może przegapić krótkoterminowe szczyty sygnału, prawie zanim zdąży zmniejszyć szybkość transmisji.

Inną wspólną cechą procesorów przetwarzania dynamicznego jest łańcuch boczny, dodatkowe wejście sterujące dla sygnału dźwiękowego. Po włączeniu tej funkcji do urządzenia odbierane są dwa sygnały: przez wejścia główne i kontrolne. W tym przypadku sygnał „sterujący” jest używany wyłącznie do określenia poziomu wejściowego i kontrolowania poziomu sygnału głównego zgodnie z charakterystyką transmisji.

Dzięki łańcuchowi bocznego możesz osiągnąć kilka interesujących efektów. Jeśli łańcuch boczny wysyła ten sam sygnał co wejście główne, urządzenie będzie zachowywać się jak zwykle, bez łańcucha bocznego. Jeśli do łańcucha bocznego zostanie wysłany inny sygnał, urządzenie obsłuży sygnał główny, kierując się profilem amplitudy sygnału sterującego. Na przykład, jeśli łańcuch boczny wysyła sygnał, który jest przekazywany przez korektor o charakterystyce częstotliwości, krzywa odwrotna Fletcher-Manson (krzywe o równej głośności słuchu), amplituda sygnału sterującego będzie bardziej poprawnie odzwierciedlać rzeczywistą objętość sygnału głównego. A urządzenie do przetwarzania dynamicznego będzie kierować się rzeczywistą głośnością oryginalnego sygnału, a nie jego amplitudą podczas przetwarzania sygnału głównego. Dzięki tej technice można bardziej wiarygodnie wyrównać głośność zamiast amplitudy.

Podkreślmy, że sygnał wysyłany do łańcucha bocznego nie wpływa na barwę (balans częstotliwości) głównego sygnału przetwarzania. Kontroluje tylko amplitudę koperty.

Podczas pracy z płytami stereo, procesory dynamiczne zazwyczaj działają w trybie połączonych kanałów, tj. zastosować tę samą amplitudę otaczającą lewy i prawy kanał. W przeciwnym razie panorama stereo jest zakłócona.

Przedłużacz anuluje sprężarkę.

Podsumowując, należy zauważyć, że chociaż najlepsze nagrania światowej inżynierii dźwięku zostały stworzone za pomocą sprężarek, nieostrożne obchodzenie się sprężarki może nieodwołalnie zepsuć dobre wyniki. Błędem jest myślenie, że działanie sprężarki może zostać cofnięte przez ekspander. Jeśli dynamika zostanie utracona, nie ma nic do rozwinięcie. Ponadto zarówno sprężarki, jak i ekspandery mają pewną bezwładność, co uniemożliwia dokładne przywrócenie dynamiki.

MaximizersIta
k, nasze zadanie – podniesienie poziomu gotowej mieszanki do maksymalnych możliwych wartości, bez wprowadzania znaczących zniekształceń. Najprostszym sposobem osiągnięcia tego celu jest normalizacja poziomu, gdy dąży się do osiągnięcia maksymalnego poziomu w fonogramie, a cały fonogram jest wzmacniany wielkością tego piku, tak aby szczyt miał wartość 0 dB. Dalszy wzrost poziomu fonogramu doprowadzi do przycinania (przycinanie, ograniczenie amplitudy) – przeciążenia, powodując niepożądane zniekształcenia.

Jest oczywiste, że dynamiczne przetwarzanie może być wykorzystane do dalszej poprawy poziomu fonogramu. Po pominięciu fonogramu przez sprężarkę lub ogranicznik wartości szczytowe fonogramu zmniejszy się i nadal można podnieść ogólny poziom bez przeciążenia.

Czego użyć, aby zwiększyć objętość: sprężarka lub ogranicznik? Znany inżynier masteringu Bob Katz zaleca stosowanie sprężarki, gdy wymagana jest zmiana charakteru dźwięku, zauważalny spadek jego dynamiki. Ograniczniki, z drugiej strony, używać, gdy nie chcesz wprowadzać żadnych zmian w dźwięku, z wyjątkiem głośności.

Maksymalizator jest dynamicznym urządzeniem przetwarzającym, które składa się z ogranicznika i kolejnego wzmacniacza sygnału. Często system redukcji rozładowania jest również wbudowany w maksymalizatory, ale tutaj nie weźmiemy pod uwagę tej części.

Główne elementy sterujące maksymalizatora są próg wyzwalacza (próg) i ustawienia ogranicznika (atak, zwolnienie). W niektórych maksymalizatorach istnieje również regulator „sufitowy”, który pozwala po ograniczeniu wzmocnić sygnał nie do 0 dB, ale trochę słabszy, aby pozostawić trochę „miejsca” w przypadku nieco dalszego przetwarzania. Na przykład, jeśli fonogram jest zakodowany w mp3 po maksymalizatorze, kształt fali zmieni się nieznacznie po zakodowaniu i mogą wystąpić wycinki. Nawet jeśli sygnał nie powinien być dalej przetwarzany lub skompresowany ze stratą jakości, może być wymagane trochę wolnego miejsca na hałas dydazywany dodawany, gdy wyładowanie jest zmniejszone.

Im niższy próg wyzwalacza, tym silniejszy ogranicznik ogranicza zakres dynamiki i tym silniejszy będzie można zwiększyć głośność po ograniczniku. W ten sposób niższe wartości progowe prowadzą do głośniejszego dźwięku na wyjściu urządzenia.

Jeśli ograniczysz szczyty do więcej niż 3 dB, dźwięk się zepsuje.

Wzmacniacz nie powoduje żadnych pytań, więc zatrzymajmy się na ograniczniku urządzenia. Zadaniem maksymalizatora jest maksymalizacja poziomu sygnału, ale zapobieganie obcinaniu, tj. aby nie dopuścić do natychmiastowego zasilania, aby wyjść poza poziom 0 dB. Wynika z tego, że tylko metoda piku jest odpowiednia dla maksymalnego supfore jako metoda określania poziomu wejścia. Maksymalizator powinien śledzić szczyty sygnału i budować kopertę amplitudy, tak aby po jego zastosowaniu do szczytów sygnału znajdowały się poniżej poziomu progowego. Gdy poziom wejścia jest poniżej progu, maksymalizator traci sygnał bez zmian. A gdy poziom wejścia przekracza próg, ogranicznik powinien osłabić sygnał tak, aby nie było przekroczenia progu.

Ponieważ chcemy, aby amplituda była gładka, bez przerw i załamań, dochodzimy do wniosku, że ogranicznik powinien wiedzieć, jaki profil amplitudy będzie miał fala dźwiękowa w nadchodzących chwilach czasu. Rzeczywiście, gdyby ogranicznik nie miał takiej możliwości, gdyby doszło do ostrego ataku przy wejściu, przekraczającego próg, ogranicznik musiałby natychmiast obniżyć poziom zysku, aby zapobiec przekroczeniu progu. Natychmiast obniżając poziom wzmocnienia – jest to szczelina lub zagięcie w amplitudzie otaczającej, co jest pożądane, aby uniknąć. Tak więc, aby zbudować gładki ogranicznik koperty amplitudy, musisz znać wartości sygnału z pewnym wyprzedzeniem. Ponieważ nie ma wiarygodnego predyktora sygnału na wartości przeszłości, funkcja patrzenia w przyszłość jest implementowana z niewielkim opóźnieniem sygnału wyjściowego w stosunku do wejścia. Tak więc, podczas wydawania sygnału wyjściowego odpowiadającego czasowi t, ogranicznik faktycznie ma już dane wejściowe dla momentów czasu do t’T, gdzie T jest czasem opóźnienia. To jak kanał informacyjny, który „przekazuje” inną agencję informacyjną z opóźnieniem 10 minut. W każdej chwili pracownicy kanału już wiedzą, co się stanie w ciągu 10 minut i mogą odpowiednio zmodyfikować wiadomości wydawane widzom, osiągając lepszą jakość materiału z powodu opóźnienia.

Należy pamiętać, że opóźnienie spowodowane przez ogranicznik może być niepożądane w niektórych sytuacjach. Na przykład jeśli wstawisz ogranicznik do podziału wiersza konsoli, ten wiersz będzie opóźniony w czasie w stosunku do innych, co może prowadzić do zniekształcenia barwy podczas mieszania linii. Na szczęście maksymalizatory zwykle mają zastosowanie do gotowej mieszanki w procesie masteringu, w którym to przypadku opóźnienie nie odgrywa roli. Jeśli maksymaliści w czasie rzeczywistym nie opóźniają sygnału, oznacza to, że albo pozwala na przekroczenie progu, albo jego koperta amplitudy jest uszkodzona. Trzeci nie jest podany.

Należy również pamiętać o opóźnieniu, gdy chcesz synchronizować kanały w programach do przetwarzania dźwięku w czasie rzeczywistym. Jeśli przetwarzanie nie odbywa się w czasie rzeczywistym, program, który wykonuje przetwarzanie (aplikacja hosta) może najczęściej kompensować opóźnienie, tj. „wyrównać” sygnał wyjściowy maksymalizatora na czas. Zazwyczaj opóźnienia spowodowane przez maksymalizatory są małe, do 10 ms, ale są wyjątki.

Kierując się przyszłymi szczytowymi poziomami, ogranicznik może zbudować gładką amplitudę, zaczynając z wyprzedzeniem osłabiać wzmocnienie, przed atakiem w sygnale wejściowym. Innymi słowy, ogranicznik powinien budować amplitudę otaczającą szczyty w postaci dołków, gdzie głębokość dołków będzie określona przez ilość przekraczającą próg szczytowy, a szerokość – czas ataku i odzysku (Rysunek. 5). Oczywiste jest, że im szersze doły, tym większe obszary sygnału zostaną stłumione, a im mniej będzie ostateczna objętość fonogramu. Tak więc objętość fonogramu zależy nie tylko od ustawionego progu, ale także od czasu ataku/odzyskania, a także od kształtu amplitudy otaczającej się podczas ataku i regeneracji.

Maksymalizatory w budowie sygnału essb
Fig. 5. Oryginalny dźwięk (pokazany przez próg ogranicznika) i koperty amplitudy zbudowane przez różne maksymalizatory. Z góry – szybkie odzyskiwanie, w środku – powolny, od dołu – algorytm automatycznej kontroli odzyskiwania.

Zarządzanie czasem ataku i czas odzyskiwania

Gdy sygnał jest mnożony przez obwiednię o amplitudzie, w widmie sygnału mogą pojawić się dodatkowe harmoniczne. Im mniej czasu na atak i regenerację maksymalizatora, tym głośniejszy jest powstały dźwięk, ale im bardziej złamana jest amplituda i tym więcej zakłóceń intermodulacyjnych występuje.

Przy niewielkim czasie ataku i regeneracji, zakłócenia intermodulacji stają się szczególnie zauważalne, gdy sygnał ma tony basowe o dużej amplitudzie z okresem większym lub równym czasowi ataku/regeneracji. Można to wykazać na sygnałach testowych, które są sumami sinusoidów o różnych częstotliwościach (standardowe badanie zniekształceń intermodulacji, ryż. 6).

Maksymalizatory w budowie sygnału essb
Fig. 6. Zakłócenia intermodulacji, które występują, gdy dwie harmoniczne przechodzą przez maksymalizatory. Na górnym zdjęciu agresywność maksymalizatorów jest wyższa.

Z wysokim czasem ataku i odzysku, efekt „pompowania” zaczyna się pokazywać. Awarie głośności występują wokół krótkoterminowych szczytów sygnału (Rysunek. 5). Wokół każdego z tych szczytów koperta amplitudy ma formę szerokiego dołu, nie cały sygnał na głośności. Ucho jest postrzegany jako opad, drżenie objętości.

Tak więc czas ataku/odzysku jest kompromisem między zniekształceniami intermodulacji a efektem awarii objętości. W celu uzyskania dalszych rozważań wprowadzimy koncepcję agresywności maksymalizatora. Powiedzmy, że jeden maksymalizator jest bardziej agresywny niż drugi, jeśli przy równych wartościach progowych pierwszy maksymalizator daje głośniejszy dźwięk (rmS) na wyjeździe. Oczywiste jest, że agresywność zależy od czasu ataku / odzysku i kształt amplitudy otaczającej podczas ataków / odzysku.

W przypadku większości maksymalizacji użytkownik ustawia czas na atak i odzyskiwanie ręcznie po ustawieniu progu. Jeśli słychać zakłócenia intermodulacji, zmniejsza się agresywność (czas ataku/regeneracji). Jeśli nie jesteś słyszalny – możesz spróbować zwiększyć agresywność w nadziei na osiągnięcie większej objętości i zmniejszenie efektu awarii głośności. Zwykle głębokie ograniczenie wymaga więcej czasu ataku / odzyskiwania.

Istnieje sposób, aby automatycznie adaptacyjnie kontrolować agresywność maksymalizatora na podstawie analizy wejściowej. Rzeczywiście, jeśli w fonogramie występują ostre szczyty, pożądane jest ustalenie wyższej agresywności, tak aby nie było wpływu awarii objętości. Zakłócenia intermodulacji w tym przypadku nie wystąpią, ponieważ. jeżeli pikiętają, nie będzie znaczących okresów amplitudy, co prowadzi do zakłóceń intermodulacji. Ponadto nasze ucho ma właściwość zmniejszonej wrażliwości na krótkotrwałe, do 6 ms, zniekształcenia. W ten sposób maksymalizator „szybko zareaguje” na pojedyncze szczyty, natychmiast wracając do jednego współczynnika zysku.

Jeśli wejście otrzymuje sygnał okresowy, ze stałą, okresowo po ekscesach progu, pożądane jest obniżenie agresywności maksymalizatora (tj. wydłużyć czas ataku/regeneracji, aby uniknąć zakłóceń intermodulacji.

Jeśli taka regulacja jest przeprowadzana adaptacyjnie, stale dostosowując się do sygnału wejściowego, znacznie zwiększy to średnią agresywność maksymalizatora (tj. głośności), bez zwiększania zniekształceń.

Jednym z pierwszych maksymalizatorów wdrażających taką strategię jest Waves L2 in ARC (Auto Release Control). Należy zauważyć, że dosłowne rozumienie terminu „automatyczne zarządzanie czasem odzyskiwania” nie dokładnie opisuje działanie Waves L2. Ten maksymalizator wykorzystuje nieco bardziej złożoną metodę konstruowania koperty o amplitudzie, opartą na połączeniu dwóch rodzajów kopert amplitudy: agresywnej i nieagresywnej. W pojedynczych szczytach sygnału wejściowego stosuje się agresywną kopertę, a okresowe grupowe ekscesy progu – pewną kombinację dwóch zaokrąglania. Zapewnia to głośniejszy i lepszy dźwięk niż proste zarządzanie czasem odzyskiwania. Podobny algorytm jest zaimplementowany w maksymalizatorze i’otope Ozone 3.

 Aby sprawdzić obecność funkcji agresywności automatycznej kontroli, przeprowadzimy prosty test. W lewym kanale pliku testowego utworzymy następny sygnał testowy. W pierwszej sekundzie niech będzie jeden krótkoterminowy szczyt impulsowy. W drugiej sekundzie umieść tam sinusoidę o częstotliwości 100 Hz i zostaw na końcu trochę ciszy. W prawym kanale umieść stały prąd (DC) w całym pliku. Amplituda sygnałów zostanie podjęta w taki sposób, aby zarówno impuls, jak i
sinusoida przekraczały próg maksymalizatora, a stały prąd – nie przekraczał. tej samej amplitudy otaczającej do obu kanałów. Następnie przy wyjściu maksymalizatora w prawym kanale będzie zawierać kopertę amplitudy, którą maksymalizator zbudowany na lewym kanale (Rysunek. 5). Patrząc na kształt fali amplitudy można wyciągnąć wiele przydatnych wniosków na temat funkcjonowania maksymalizatora. Jeśli czas odzyskiwania po szczycie jest znacznie krótszy niż czas odzyskiwania sinusoidy, maksymalizator używa automatycznej kontroli czasu odzyskiwania.

Przeciążenie między liczbami

Zdecydowana większość maksymalizatorów to urządzenia cyfrowe. Rzeczywiście, w analogu jest prawie niemożliwe, aby zrobić „patrząc w przyszłość”, a zatem analogowe ograniczniki szczytowe są skazane albo na chwilę natychmiastowego ataku (co prowadzi do przerwy koperty amplitudy), lub przejść pewne przeciążenie (przycinanie). Cyfrowe maksymalizatory są w stanie „patrzeć w przyszłość” i reagować na atak z wyprzedzeniem, milisekund przed szczytem.

  Granice analogowe są lepsze niż cyfrowe.

Celem większości digital maximizers jest zapobieganie fali cyfrowej z przekroczenia progu, czyli do ograniczenia wartości wszystkich zliczeń sygnału do wielkości progu. Jednak to ograniczenie cyfrowe nie gwarantuje, że próg nie zostanie przekroczony w fali analogowej przywróconej przez sygnał cyfrowy. Rzeczywiście, fala analogowa, płynnie oscylująca między dyskretnymi liczbami, może przekroczyć wartość cyfrowych zliczeń do 3 dB i wyższych (rysunek. 7). Jak może to wpłynąć na dźwięk? Po pierwsze, może wystąpić przeciążenie dac. Zazwyczaj DA używają recrestyrate – cyfrowy wzrost częstotliwości pobierania próbek sygnału. W takim przypadku przywrócone wartości fali cyfrowej między obliczeniami oryginalnej fali cyfrowej mogą przytłoczyć sieć DAC (co często ma miejsce). Tak więc obcinanie „podobnej” fali doprowadziło do zniekształceń dźwięku jeszcze zanim sygnał stał się analogowy. Ale nawet jeśli CAP poprawnie przywrócił falę powyżej poziomu 0 dB FS, pozostałe elementy obwodu audio (np. wzmacniacze robocze) mogą nie być tak odporne na przeciążenie.

Maksymalizatory w budowie sygnału essb
Fig. 7. Analogowe i cyfrowe poziomy szczytowe mogą nie być takie same.

Okazuje się, że możliwe jest dokonanie limitu cyfrowego, tak aby przywrócona fala analogowa również nie zawierała nadmiernych progów. Wystarczy użyć odwrócenia, aby algorytmicznie przywrócić falę analogową i wykryć szczyty nie przez cyfrowe liczby, ale przez falę analogową. Dalsze ograniczenie fali cyfrowej odbywa się jak zwykle, ale przy użyciu nowych, „podobnych” informacji o szczytach sygnału.

Tradycyjnym narzędziem do radzenia sobie z problemem przycinania analogowego jest zaniżanie pułapu (współczynnik wzmocnienia po przedawnieniu) przez udział decybeli. Jak wynika z naszego rozumowania, taki środek jest całkowicie niewystarczający. Dla prawdziwego audio analogowy próg nadmiaru jest często 1 …1.5 dB, a nie ułamek decybeli.

 Oto prosty test, aby ustalić, jak urządzenie jest zdrowe, aby wyeliminować analogowe wycinki z maksymalizatora. Generujemy sinusoidę w pliku cyfrowym z częstotliwością równą jednej czwartej częstotliwości próbkowania i początkowej fazie 45 stopni (rysunek. 7). W przypadku takich sinusoidów fala analogowa przekracza wartość cyfrowych zliczeń o 3 dB. Pomińmy ten sinusoid przez maksymalizator. Ustawmy próg tak niski, jak to możliwe. Jeśli maksymalizator nie pozwala na rozproszenie poziomu cyfrowych zliczeń zauważalnie wyższych niż -3 dB, prawidłowo określa szczyty fali analogowej. Jeśli zwykle rozproszone cyfrowe liczy się do 0 dB, a następnie wykrywanie szczytów w nim odbywa się na fali cyfrowej.

Wygładzanie amplitudy koperty

Wybuchy i załamania amplitudy otulające – częstym zjawiskiem dla zdecydowanej większości maksymalizatorów. Prowadzą one do podobnych pęknięć i załamań w postaci weekendowej fali dźwiękowej. W kategoriach widma oznacza to, że zakres pojawiających się zakłóceń intermodulacji staje się szeroki, obejmujący wszystkie częstotliwości. W tym samym czasie słyszalność zniekształceń wzrasta wielokrotnie. Rzeczywiście, z gładką amplitudą otaczającą zakłócenia intermodulacji są zwykle zgrupowane wokół szczytów w spektrum sygnału, gdzie mogą być psychoakustically ukryte przez te szczyty. Jeśli występują załamania i pęknięcia amplitudy koperty spektrum zniekształceń rozszerza się i może wykraczać poza próg kamuflażu. Zniekształcenia stają się słyszalne jako trzaski. Na ryżu. 6 przykładów pracy maksymalizatorów z amplitudą wygładzania i bez wygładzania.

 Aby zilustrować te zniekształcenia, przeprowadzimy kolejny prosty eksperyment. Weźmy dowolne nagranie audio i odfiltrowujmy wszystkie częstotliwości powyżej 3 kHz. Następnie pomińmy nagranie przez maksymalizator. Ustalamy próg tak, aby ogranicznik nic nie robił i będziemy słuchać wyniku. Jeśli wybraliśmy maksymalizator z pęknięciami lub przerwami amplitudy, nagranie będzie słychać zauważalne trzaski (rysunek. 8).
Dlaczego odfiltrowaliśmy wszystko powyżej 3 kHz? Aby trzeszczenie było bardziej zauważalne. Gdybyśmy nie odfiltrowali RF, trzask byłby taki sam, ale byłby nieco zamaskowany przez wysokie częstotliwości oryginalnego dźwięku.
Maksymalizatory w budowie sygnału essb
Fig. 8. Spektrogram dorsza w rekordzie, który pojawia się po przetworzeniu przez maksymalizatora. Górny przejazd został przetworzony przez maksymalizator bez wygładzania amplitudy. Dolna – z wygładzającą kopertą amplitudy (a nawet z większą agresywnością).

Wskazówki dotyczące korzystania z maksymalów

Maksymalizator powinien być ostatnim ogniwem w łańcuchu masteringu. Następnie zmniejsza się tylko rozładowanie dźwięku (często w połączeniu z maksymalizacją). Wszystkie inne przetwarzanie i konwersje dźwięku, w tym konwersje częstotliwości próbkowania, muszą być wykonywane przed osiągnięciem poziomu, ponieważ mogą zmienić wartości szczytowe fali dźwiękowej i prowadzić do przycinania lub niepełnego wykorzystania zakresu dynamicznego.

Podczas konfigurowania ustawień maksymazy należy rozpocząć od poziomu głośności fonogramu, który należy uzyskać. Ustaw próg maksymalizatora, aby osiągnąć pożądany wzrost głośności, a następnie przejdź do konfigurowania agresywności. Jeśli zauważalne są zniekształcenia intermodulacji (takie jak świszczący oddech na basach), zmniejsz agresywność (na przykład poprzez wydłużenie czasu regeneracji). Jeśli zniekształcenia nie są zauważalne – spróbuj zwiększyć agresywność, aby zmniejszyć efekt awarii głośności (pompowania).

Jeśli próg maksymalizatora jest już bardzo niski, a głośność jest nadal za mało – odnoszą się do innych urządzeń przetwarzania dynamicznego. Potraktuj dźwięk sprężarką. Jeśli nawet po sprężarki i maksymalizatora „dyspersja nie jest taka sama” – spróbuj sprężarki wielopasmowej. Jeśli to nie wystarczy, sprawdź, czy fonogram już zamienił się w różowy szum.

Ograniczniki i maksymalizatory mogą łatwo „zabić” mikrodynamikę fonogramu. Jeśli kompresja jest zwykle techniką artystyczną, ograniczenie jest raczej rozwiązaniem technologicznym. A technologia jest lepiej pozostawiona dla specjalistów masteringu, którzy często mają lepszy sprzęt i środki kontrolowania wyniku.

Porównanie jakości maksymalizacji

  Przy równym czasie ataku/odzyskiwania wszystkie maksymalizatory brzmią tak samo.

A teraz – przegląd popularnych maksymalizacji realizowanych w postaci modułów oprogramowania (wtyczek) na PC. Ponieważ nie ma jednego odpowiedniego kryterium do porównywania maksymorów, proponuje się kilka możliwych testów w celu zidentyfikowania cech i wad konstrukcyjnych maksymalizatorów.

W naszej recenzji uwzględniono następujące wtyczki:

  • Fale L1+, L2
  • Voxengo Elephant HQ 1.3, Voxengo Elephant 2.0 (tryb EL-2), Voxengo Elephant 3.0 (tryb EL UNI)
  • Sonalksis MaxLimit
  • Ogranicznik macierzysty TC
  • Digidesign Maxim
  • Flux Pure Ogranicznik
  • iZotope Ozone 2 Maximizer (tryb Brickwall)
  • iZotope Ozone 3 Maximizer (tryb inteligentny)
  • Młot falowy odlewniczej Sonic
  • Optymalizator DSP-FX
  • Steinberg PeakMaster
  • Ogranicznik do masterowania audioware DB
  • Kjaerhus Audio Klasyczny Mistrz Ogranicznik
  • Finał Wave ArtsPlug 4.6
  • Anwida Soft L1V 1.5
  • 4Front Mastering Bundle XLimiter
  • wbudowany ogranicznik z Nuendo 2
  • wbudowany ogranicznik z logiki 5.5.1
  • wbudowany VST Dynamics limitedr firmy Cubase SX 2
  • wbudowany Hard Limiter z Cool Edit Pro (Przesłuchanie).

Należy natychmiast zastrzec, że nie wszystkie istniejące modele są tutaj brane pod uwagę. Maksymalizatory są wybierane na dwa sposoby: jakość dźwięku i popularność. Popularna sprężarka Timeworks Mastering została celowo wykluczona z testów, ponieważ nie jest maksymalizerem z rygorystycznym progiem wyzwalania i nie trafia w obcinanie. Również nie uwzględnione w steinberg Loudness Maximizer porównanie, jak w większości trybów celowo wprowadza zniekształcenia przeciążenia do sygnału.

Kryteria porównania

Jaki jest najlepszy sposób na porównanie maksymalizacji? Posłuchaj ich w pracy! Spróbujmy zaoferować pewne warunki eksperymentów dla większej obiektywności porównania podczas słuchania. Ale przede wszystkim przejdźmy do niektórych porównań zalecanych w innych artykułach i wyjaśnijmy ich wady.

W artykule „Maksymalizatory” Aleksieja Seitseva („Sprzęt muzyczny”, czerwiec 2001) podejście jest takie. Dźwięk testowy dwóch sinusoid (test zniekształceń intermodulacji) jest przekazywany przez maksymalizatory. Następnie spektrogram analizuje zniekształcenia harmoniczne i intermodulacyjne (zniekształcenia harmoniczne, najwyraźniej, poziom harmonicznych tylko testować dźwięk z większą częstotliwością). Wszyscy testerzy otrzymują „równe warunki”: czasy regeneracji i progi. Jak już wiemy, równy czas odzyskiwania przy równych progach nie zapewnia takiej samej agresywności maksymalizatorów. W związku z tym wnioski dotyczące jakości maksymalizatorów w oparciu o poziomy KGI i CNI mierzone w tym teście nie są całkowicie sprawiedliwe.

Innym częstym rodzajem testu jest doprowadzenie fal wejściowych i wyjściowych do tej samej amplitudy i odejmowanie ich. Taki test jest popularny, gdy chcą pokazać, jak maksymalizatory psują dźwięk. Rzeczywiście, większość otrzymanej fali wynosi zero, ale w tych miejscach, w których został uruchomiony maksymalizator, wybuchają silne kliknięcia, pękanie i skrawki oryginalnej melodii. Być może ten test jest przydatny tylko do określenia momentów, gdy maksymalizator jest wyzwalany. Nie pozwala on oceniać prawdziwego dźwięku maksymalizatora, tak jak taki „inny test” nie pozwala ocenić, na przykład, o systemie redukcji szumów. Widoczności zniekształceń nie można oszacować w oderwaniu od dźwięku głównego.

Inny popularny test identyfikuje „najlepszą” częstotliwość pobierania próbek, przy której maksymalizator daje najmniej zniekształceń. Sinus 1 kHz jest pobierany i przechodzi przez maksymalizator przy różnych częstotliwościach próbkowania (44,1 kHz i 96 kHz). Na wykresach widma zniekształceń (Rysunek. 9a) Stwierdza się, że maksymalizator 96 kHz brzmi znacznie czystsze, bez zniekształceń. Takie ilustracje są na przykład w książce Boba Katza „Mastering Audio”. W rzeczywistości mniejsza liczba zniekształceń przy częstotliwości próbkowania 96 kHz jest czystym zbiegiem okoliczności dla tego konkretnego sygnału testowego. Chodzi o to, że 96 000 jest podzielonych na 1000, a 44 100 nie jest podzielonych na 1000. Dlatego profil amplitudy tego sinusoidy 1 kHz przy 44,1 kHz jest złożony, zmuszając maksymalizatora do podążania za jego krzywymi i tworzenia dodatkowych harmonicznych. Jeśli wziąć sinusoidy z inną częstotliwością, powiedzmy – 1260 Hz, to może uzyskać dokładnie odwrotne wyniki (Rysunek. 9b).

Maksymalizatory w budowie sygnału essb
Fig. 9 lit. Poziom zniekształcenia maksymalizatora przy różnych częstotliwościach pobierania próbek jest nieprawidłowy w celu określenia jednego tonu badania.

W rzeczywistości poziom zniekształceń maksymalizatorów naprawdę zależy od częstotliwości pobierania próbek. Jednak uzależnienie nie zawsze jest łatwe. Faktem jest, że nie wszystkie urządzenia prawidłowo dostosowują czas ataku / odzyskiwania do różnych częstotliwości pobierania próbek i różnią się agresywnością. Ale jeśli wyrzucić pytania agresywności, często okazuje się, że przy wyższych częstotliwościach pobierania próbek poziom zniekształceń dynamicznych urządzeń przetwarzania okazuje się być mniejszy (zarówno na zatokoidach testowych, jak i na prawdziwych sygnałach). W przypadku sygnałów sinusoidalnych dzieje się tak dlatego, że przy wysokiej częstotliwości próbkowania profil amplitudy zdigitalizowanego sinusoidis jest bliższy stałej, a maksymalizator nie musi podążać za swoimi zakrętami i powodować zniekształcenia. W przypadku prawdziwych sygnałów muzycznych dzieje się tak dlatego, że zakłócenia intermodulacji występujące podczas przetwarzania są rozłożone na szersze pasmo częstotliwości, a niektóre zniekształcenia nie są słyszalne. (Przy niższych częstotliwościach pobierania próbek, zniekształcenia, które byłyby w ultradźwiękach, znajdują odzwierciedlenie w słyszalnej części widma, tzw. aliasing). Niektóre wysokiej jakości urządzenia do przetwarzania dynamicznego (takie jak Weiss) wykorzystują technologię podwójnego pobierania próbek, tj. sygnału cyfrowego przed dynamicznym przetwarzaniem. Zalety takiej technologii maksymalizatorów są niezaprzeczalne, chociaż jest ona stosowana na przykład w plug-in Voxengo Elephant Hz (i może prowadzić do niedokładnego progu). Jednak sprężarki są zgłaszane do odnotowano oczekiwaną poprawę jakości dźwięku.

Jak więc zwiększyć obiektywizm testowania? Proponujemy porównanie dźwięku maksymalizatorów na rzeczywistym materiale dźwiękowym, ujawniając te same wartości progowe i osiągając taką samą agresywność od testerów testowanych. Jak osiągnąć tę samą agresywność? Tylko poprzez pomiar sygnału wynikowego rms! Niech pierwszy maksymalizator daje sygnał wyjściowy z RMS, powiedzmy- -9.25 dB, a drugi maksymalizator w tych samych ustawieniach – -9.89 dB. Chociaż różnica jest niewielka, jest to średnia różnica w głośności w całym fragmencie dźwięku. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że maksymalizator działa tylko na niewielką część fragmentu (gdzie przekraczały progi), w rzeczywistości objętość naprawdę ograniczonych obszarów może się znacznie różnić. W związku z tym dochodzimy do wniosku, że agresywność porównywanych maksymalizatorów w tych ustawieniach jest inna i zmienia parametry (czas odzyskiwania) jednego z maksymalizatorów, tak aby sygnały wyjściowe RMS były równe. Teraz maksymalizatory działają z taką samą wydajnością i można dokonać porównania przez ucho.

Zazwyczaj przede wszystkim należy zwrócić uwagę na obecność i widoczność zakłóceń intermodulacji, drżenie i awarie objętości (pompowania), trzaski i inne możliwe dodatkowe dźwięki. Tak więc, gdy wszystkie maksymalizatory działają w równych warunkach, dając sygnał o tej samej głośności, najlepsze z nich wybierają na ucho.

Jeżeli pożądane jest podanie pewnych obiektywnych danych liczbowych, możliwe jest przeprowadzenie testów zakłóceń intermodulacji oraz ocena spektrum i wielkości zakłóceń (oczywiście po osiągnięciu wstępnej agresywności maksymalizatorów).

Na ryżu. 6 porównuje dwa maksymalizatory z dwiema różnymi wartościami agresywności. Na każdym zdjęciu agresywność maksymalizatorów jest taka sama. Wykresy zniekształceń intermodulacji pokazują, że szczyty zniekształceń są prawie takie same, ale szerokość widma zniekształceń jest bardzo zróżnicowana. W związku z tym widoczność zniekształceń będzie znacznie wyższa dla maksymalizatora z szerszym zakresem zniekształceń.

Artykuł Aleksieja Seitseva sugeruje, że szeroki zakres zniekształceń intermodulacyjnych wtyczki Timeworks Mastering Compressor symbolizuje pracę specjalnych algorytmów nasycenia, które symulują zniekształcenia lampy. Niestety, jest to dalekie od rzeczywistości. Szeroki zakres zniekształceń intermodulacji pokazanych na wykresie wynika z przycinania, które nie trafia w tę wtyczkę. Pomimo faktu, że wykres pokazany w artykule nie jest bardzo zauważalny, w rzeczywistości zakłócenia w tym przypadku nie są harmonicznymi sygnału testowego. Każda z tych „harmonicznych” składa się z kilku ściśle rozmieszczonych dźwięków intermodulacji. Ponadto spektrum zniekształceń lamp jest cenione właśnie dlatego, że ma niewielką liczbę harmonicznych. W przypadku maksymalizacji często mamy widmo z niekończącym się powoli blaknięcie rzędu harmonicznych, nie szczególnie przypomina zniekształcenia lampy nawet na widmie, a dźwięk bardziej przypomina trzaski (ryż. 8).

Tabeli przestawnej

W tej tabeli dostarczamy dane na temat obecności testowanych maksymalizacji niektórych możliwości (lub braku pewnych niedociągnięć). Starałem się wziąć pod uwagę jak najwięcej obiektywnych kryteriów, ważnych dla jakości dźwięku. Można oczekiwać, że maksymazy o podobnych właściwościach brzmią podobnie. Chociaż szczegółowa analiza dźwięku wymaga ścisłego słuchania określonych urządzeń, doświadczony użytkownik ta tabela pozwoli stworzyć dobry pomysł na dźwięk określonego modelu. W tabeli brakuje funkcji, które jest oczywiste z dokumentacji (na przykład obecność niektórych formantów), nacisk jest na funkcje implementacji algorytmów. Kolejność algorytmów w tabeli nie jest jednoznaczną oceną jakości (chociaż można ją uznać za przybliżoną ocenę).

Kryteria porównania:

  1. Bez przycinania – bez przycinania.
  2. Pełny zakres – pełne wykorzystanie zakresu dynamicznego (możliwość maksymalizacji z rygorystycznym progiem 0 dB).
  3. Spojrzenie w przyszłość jest okazją do spojrzenia w przyszłość.
  4. Ciągła env. – Brak przerw w amplitudzie.
  5. Gładka env. – wygładzanie amplitudy koperty, wąskie spektrum zniekształceń.
  6. ARC to automatyczna kontrola czasu odzyskiwania (automatyczna kontrola zwalniania).
  7. Regulowany ARC – możliwość zmiany agresywności, gdy włączony jest tryb ARC.
  8. Wykrywanie analogowe to zdolność wykrywania szczytów sygnału analogowego między liczbami cyfrowymi.

 

  Brak przycinania Pełny zakres Patrz w przyszłość Ciągła env. Gładka Env. Łuku Regulowany ARC Wykrywanie analogowe
Steinberg PeakMaster + ?
Steinberg BuzMaxi 3 ? + +
Natywne L TC + +
Anwida L1V + + +
Digidesign Maxim + + +
ozon iZotope 2 + + +
Optymalizator DSP-FX + +/- + +
Kjaerhus Klasyczny + +/- + +
Spektroskop kridźwiękowy 1.0 + + + -/+
4Front XLimiter + + + +
Ogranicznik masteringu bazy danych + + + +
GVST GMax + + + +
Ogranicznik logiczny + + + +
Cubase SX Dynamics + + + +
Ogranicznik Nuendo + + + +
CEP Twarde ograniczenie + + + +
Dynamika grafiki SF + + + +
Voxengo Słoń HQ +/- -/+ + + +
Kjaerhus GPP-1 + + + +/- -/+
Massey L2007 + + + + +
Barykada TB 2.1 + + + + +
Finał Wave ArtsPlug + + + + +
Ogranicznik W1 G. Yohng + + + + +
Sonalksis MaxLimit + + + + +
Łupek FG-X 1.1.2 + + + + +
Ogranicznik Oksfordu Sonnox + + + + +/- -/+ -/+
Fale L1+ + + + + + +
Cakewalk Boost 11 + +/- + + +/- +/-
Flux Pure Ogranicznik + + + + + +
Fale L2 + + + + + +
PSP Xenon + + + + + + -/+
FabFilter Pro-L + + + + -/+ + + -/+
Voxengo Słoń 2.0 + +/- + + + + +
Voxengo Słoń 3.0 + +/- + + +/- + + -/+
ozon iZotope 9 + + + + + + + +

 

 

Krótkie wnioski

Najlepszą jakość wykazują maksymalizatory, które mają technologię automatycznej kontroli czasu odzyskiwania. Waves L2 Maximizer stał się standardem branżowym w zakresie obróbki wysokiej jakości. Łączy technologię ARC z amplitudą wygładzania. Wadą L2 jest to, że z jakiegoś powodu funkcja wykrywania „podobnych” szczytów została z niego wykluczona, chociaż ta funkcja była obecna w Falach L1, a w trybie ARC nie ma możliwości regulowania agresywności. Agresywność L2 jest dość wysoka (i brzmi naprawdę głośno), a przy zauważalnych poziomach ograniczenia zaczynają pojawiać się zniekształcenia intermodulacji. Możesz się ich pozbyć tylko porzucając tryb ARC i ręcznie ustawiając wysoki czas odzyskiwania.

Maksymalizatory w budowie sygnału essb

Inteligentny Maksymalizator Maximisor z i’otope Ozone 9 został wydany niedawno. Łączy w sobie tryb ARC z regulowaną agresywnością, wygładzającą amplitudą i możliwością wykrywania „podobnych” szczytów. Ten maksymalizator ma najlepszy dźwięk i może być postrzegany jako przedłużenie Waves L2 w kierunku konfigurowalnej agresywności i wykrywania analogowych szczytów.

  • Przejrzyste ograniczenie z wieloma trybami technologii IRC ™ (Intelligent Release Control), teraz z kilkoma ulepszonymi trybami IRC IV i trybem niskiego opóźnienia IRC.
  • Pniuj: Automatyczne ustawianie progu na podstawie docelowego lufs użytkownika, idealne do znalezienia odpowiedniego woluminu dla preferowanej usługi przesyłania strumieniowego.
  • Próg i łącze sufitowe: Zmniejsz próg bez podnoszenia postrzeganego poziomu, aby usłyszeć słyszalny efekt przetwarzania.
Maksymalizatory w budowie sygnału essb

I’otope Ozone 9 brzmi bardziej miękko niż Fale L2. Ale radzę umieścić je w zestawie pierwsze Fale L2 i na końcu i’otope Ozone 9

O autorze

Zostaw odpowiedź